یادداشت‌های خوانندگان

پاییز پرستوی سفید

پاییز پرستوی سفید


درود بر براهیمای عزیز
کتاب ارزشمند”پائیز پرستوی سفید” را مشتاقانه خواندم. یکی از بهترین رمانهایی بودکه تا به حال خوانده ام و بیش از همه رمانهایی که خوانده ام با آن ارتباط برقرار کردم و قطعا به خاطر مشابهت هایی بود که با زندگی خودم و اطرافیانم داشت. با خواندن این کتاب آدم یاد می‌گیرد که چگونه زندگی را توضیح دهد که دیگران به راحتی همه چیزآن رادرک کنند و با شرایط اقتصادی، اجتماعی جامعه در مقطعی از زمان آشنا شوند. داستانها و خاطراتی که صحنه به صحنه پشت سر هم می آیند و از مجموعه آنها با همه زوایای پیدا و پنهان زندگی مردم آشنا می‌شوی.
درصحنه عموخدایار ، فاصله طبقاتی، در داستان شیطنت دانش آموزان که خر رابه داخل مدرسه هل می‌دهند و بعضی صحنه های دیگرهمچون کتک کاری دانش آموزان، نظام آموزشی و شیوه های تربیتی، درصحنه مریضی عباس، اوج فداکاری و عشق یک مادر و نبود امکانات پزشکی و درمانی رابه خوبی لمس میکنی.
توانمندی و صداقت نویسنده درتوصیف این صحنه ها تحسین برانگیز است، توصیفاتی که نه تکراری است و نه خسته کننده و پرمغز و آموزنده می‌باشد.
براهیمای عزیز، من نیز ” فهمیدم که بدبختی بزرگ زندگی، مردن نیست. دوست نداشتن است. بدبختی بزرگ زندگی پیدا نکردن آدم‎هایی است که بتوان تا آخر دنیا، تا ابد دوستشان داشته باشی.”
ولی من خوشبختانه مدتها است شما را پیدا کرده و از صمیم قلب دوستتان دارم.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.