یادداشت علیرضا حبیبی کارگردان و تهیه کننده تلویزیون و سینما درباره پاییز پرستوی سفید

پاییز پرستوی سفید

پاییز پرستوی سفید


دکتر ابراهیم سلیمی را از مستند ۱۴ قسمتی “گنجینه های پارسی” که به زبان فرانسه بود و نویسندگی آن را ایشان به عهده داشتند می شناسم.
سفری به چند شهر ایران داشتیم و بنده که کارگردان کار بودم، از مصاحبت ایشان استفاده فراوان بردم. باهوش، باسواد، بامعرفت، خاکی، در عین حال مودب، آرام و اما گاهی شیطان، زیرک و دوست داشتنی بودند و هستند.
گاهی در جمع عوامل فیلم بحث عقلی و نظری می کردیم و بنده مطلبی را بدون ذکر رفرنس، عنوان می کردم. روز بعد در مبحث دیگری ایشان بدون اینکه به بنده نگاه کند و دیگران بفهمند در حال جواب دادن به بنده است، رفرنس مطلب روز گذشته بنده را عنوان می کردند و نقدی آن نظریه فلسفی می گرفتند.
این برای بنده جذاب بود که طول شب گذشته را به آن مطلب فلسفی فکر کرده اند و با این حال که آن لحظه می دانسته اند که چه می گویم، جواب نداده اند و روز بعد با تعمق و تسلط بهتر، بدون اشاره به بنده، جواب می دادند. جالب اینجا است که هیچ کدام از عوامل فیلمبرداری و گروه بخاطر عدم آشنایی با فلسفه، متوجه نکات رد و بدل شده بین ما نبودند.
وجود استاد جوانی اینقدر باهوش، باسواد، متفکر، با ایمان و منصف در اندیشه، غنیمت بود و بنده استفاده زیادی بردم.
در همان طول فیلمبرداری گاهی ایشان قصه های کوتاه خود را که خاطرات شیطنت ها و احساسات کودکی ش بود را می خواندند. عجیب دلنشین بود. از ایشان خواستم حتماً پس از اتمام قصه ها بفکر چاپ آن باشند. به احتمال زیاد این پیشنهاد را دیگران هم قبل از بنده داده بودند، اما به نوعی، تشویق را همه مان نیاز داریم که دیگران را بی نصیب از استعدادها و برکات وجودی مان قرار ندهیم. این داستان و قلم هم بی انصافی بود اگر در معرض عموم قرار نمی گرفت و دیگران هم لذت ش را نمی بردند.
خاطرات نوجوانی که چقدر دنیا را فیلسوفانه، با دقت، خوب و زیبا می بیند. این نگاه ستودنی است. نوعی اشراق در این زاویه دید است که جذاب است.
با این داستان عاشق شدم، رویا دیدم، خندیدم، فکر کردم، عارف شدم و در نهایت گریستم.
“پاییز پرستوی سفید” نقد اصول داستان نویسی و تخصصی دارد، اما محتوای گرانقدری دارد که برتری اش، به همین محتوا است. و این محتوا از زاویه دید فلسفی دکتر سلیمی منشعب می شود.
وجود رفیق نازنینی مثل دکتر ابراهیم سلیمی برای بنده غنیمت است.

علیرضا حبیبی
۱۲ آبان ۹۶
تهران

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.