کوه‌های ما را نخورید!

(یادداشتی به بهانه 20 آذر، روز جهانی کوهستان)

روز جهانی کوهستان


کوه‌های ما را نخورید!
یک‌هو می‌افتید به جانِ سنگ‌های توی دلِ کوه‌ها و مثلِ قالب‌های پنیر بُرش‌شان می‌دهید و بارِ ماشین‌‌های لندهور می‌کنید و می‌بَرید. بعد چه می‌مانَد از کوهی که تا همین دیروز کوه بود؟ کوهی که تا همین دیروز به هر فلاکتی بود خانۀ تک‌وتوک جانورها و پرنده‌ها و حشره‌هایی بود که آدم‌ها چپاول‌شان نکرده بودند. کوهی که تا همین دیروز درختچه‌های صبور و بی‌توقّعش، قناعت‌وار سینه‌به‌سینۀ خشکسالی ایستاده بودند و سایۀ تکیده و میوۀ نحیف‌شان را همچنان از کسی دریغ نمی‌کردند.

صورتِ باصلابتِ و فروتنِ کوه‌ها را با جادّه‌های کج و مُعوجی که می‌کشید، خراش می‌دهید. تنِ آرام و بی‌هیاهوی‌ صخره‌ها را چنان زیر تیغ می‌بَرید که بعد از چندروز آن‌چه می‌ماند کُپّه‌ای خاک و غبارِ درهم‌ریخته و ویران است. انگار نعشِ هیولای ناقص‌الخلقه‌ای که قرن‌هاست با ذلّت و خواری بر خاک افتاده. دندان‌های بی‌رحم و چنگال‌های مهیبِ ماشین‌آلات حریص‌تان را در گوشت و پوستِ تپه‌ها فرو می‌کنید و از آن‌همه چشم‌اندازِ پاک و بِکر، لاشه‌ای زشت به‌جا می‌گذارید پُر از زخم‌های ناسور، پُر از پلشتی روغن‌سوخته و زباله‌ها و نخاله‌های صنعتی.
دامنۀ کوه‌ها را شخم می‌زنید. هر روز به بهانۀ کِشت‌و‌کار چند متر پیش‌روی می‌کنید و تا چشم به هم می‌زنیم می‌بینیم که تا وسط کوه رفته‌اید. تا وسط کوه می‌روید و عرصه را بر تک‌و‌توک جاندارانِ فلک‌زده تنگ می‌کنید و فرارشان می‌دهید به ارتفاعات. بعد چندقطره آبی را که در چشمه‌های بالای کوه باقی مانده، در لوله‌های بی‌ریختِ سیاه می‌کنید و کاری ندارید که آن همه جانداری که خانه‌خراب کرده‌اید و بی‌هیچ منطقی خانۀ اصلی‌شان را تصرّف کرده‌اید از کجا باید آب بخورند.
کوه‌های ما را با این سرعت از ما نگیرید. گمان نمی‌کنم خواسته محالی باشد. ما فقط می‌خواهیم کوله‌پشتی‌های‌مان مثل خیلی چیزهای دیگرمان گوشه‌ای نیافتند و خاک نخورند. باور کنید همین که از تیمارستانِ سروصدا و هیاهوهای ختمِ به هیچ شهرها دلمان می‌گیرد، تنها جایی که بوی آرامش و زندگی می‌دهد، همین کوه‌هاست. وقتی که از این همه خیابان‌ و پیاده‌روی پُر از تنهایی و بُغض، از این همه چهارراه‌ِ عصبی و چراغ‌قرمزِ بی‌حوصله خسته می‌شویم، هیچ پناهگاهی به‌غیرِ از کوه‌های‌مان نداریم.
خواهش می‌کنم کوه‌های ما را نخورید. بگذارید ما که دلبستۀ آخرین تخته‌سنگ‌ها و پرنده‌ها و بوته‌های سمجِ طبیعت این سرزمینیم، جایی داشته باشیم که هَر از گاهی بتوانیم تنهایی‌هایمان را آن‌جا ببریم و با وجب‌به‌وجبِ تپه‌ها و ماهورها و صخره‌های کوهسار سرزمینِ مادری قسمت کنیم. بگذارید ما که غریبِ روزگاریم، آشنای کوه‌هایمان بمانیم.

2 دیدگاه در ”کوه‌های ما را نخورید!

  • دسامبر 30, 2017 در 4:05 ق.ظ
    پیوند یکتا

    از خانه هایشان بیرون راندیمشان.
    و در آوارگی خیابان های پر سرعت زندگیشان تمام شد. شاید همان لحظه های نخستین

    پاسخ
  • دسامبر 30, 2017 در 3:53 ق.ظ
    پیوند یکتا

    کوه هایمان را هیچ وقت از ما نگیرید

    پاسخ

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.